horizontal break

Deze website is een pleidooi voor een menswaardige laatste levensfase voor mensen met dementie.

foto Squirrel

Mieke stierf in de zomer van 2013, na te zijn opgenomen in verschillende verpleeghuizen.

Ze was gedwongen daar te verblijven omdat ze leed aan vasculaire dementie (vaatdementie) en vermoedelijk aan de ziekte van Alzheimer. Mieke vertoonde ernstig probleemgedrag, zoals veel van haar lotgenoten. Ze kreeg daarom gelijktijdig drie soorten psychofarmaca, met alle risico’s van dien, en mocht lange tijd nauwelijks bezoek ontvangen. Was dat gerechtvaardigd? Haar zoon kreeg hier onvoldoende informatie over maar zag wel dat zijn moeder erdoor achteruitging, zeker toen ze ook nog eens elke ochtend een rustgevend middel kreeg om de zorg te vergemakkelijken. Om deze zogeheten ‘sedatie’ te stoppen bood hij aan om de ochtendzorg zelf over te nemen, maar dit werd afgewezen.

Hij zag geen andere uitweg dan zijn moeder uit het verpleeghuis te ontvoeren en in haar eigen huis verder te verzorgen.

Zonder sedatie en mèt persoonlijke aandacht was daar het probleemgedrag ook hanteerbaar. Na een medische complicatie belandde Mieke uiteindelijk in het ziekenhuis, waar ze overleed. Blijft de vraag: gunnen we onze dementerende vaders, moeders, opa’s en oma’s – en wellicht onszelf – een laatste levensfase in sluimerstand vanwege probleemgedrag? Volgens onderzoek gaan uiteindelijk nagenoeg alle mensen met dementie (tot 97%) probleemgedrag vertonen. Verdienen zij het om gedrogeerd en (deels) in isolement hun laatste dagen te slijten? Of willen we dat ze juist in deze fase worden omringd door aandacht en dat sedatie pas wordt ingezet als àlle alternatieven zijn uitgeput?

horizontal break